مرا چطور تصویر می کنید؟

این پست بیشتر شبیه یک برگه خاطرات هست از کلاسی که امروز 31 ژانویه 2009 با بچه های ترم 01 کتاب Chatterbox 1 داشتم. وقتی یک گیم با هدف آموزشی بمنظور حدس زدن شکل صحیح یک ایده رو بازی می کردیم، متوجه شدم بچه ها علاقه وافری به نقاشی کشیدن دارند و یه جورایی از اینکه بیاند و در جای من وایستن و با ماژیک رو وایت برد نقاشی بکشند خیلی لذت می برند. سعی می کردم هر دانش آموزی که بلند شد، من سر جاش بشینم تا بچه ها کاملا احساس راحتی بکنند و کلاس با آرامش پیش بره.

بعد اینکه درس تموم شد، حدود 15 دقیقه فرصت اضافی برای cooling stage یا خنک کردن دانش آموزا بعد درسای تازه دستم بود. لذا به بچه ها گفتم که داوطلب بشن و رو برد من رو نقاشی کنند. خیلی جالب بود بچه هایی که فکر می کردن این یه جوری تلف کردن وقته، خیلی زود علاقه مند شدند و داوطلب نقاشی.

از اونجایی که دانش آموزا تو میانگین سنی کمتر از 10 سال هستند، می تونستم این رو که صادقانه اون تصویر من رو که در ذهنشون هست نقاشی می کنند، خیلی کمکم کرد تا هم به شخصیت اونها پی ببرم و هم به این که چه جایگاهی رو در بینشون دارم.

اول اون تصویری رو که از من کشیدند رو می زارم،  بعدش از نظر روانی  قضیه رو از دیدگاه خودم بررسی می کنم:

تصویر اول:

نقاشی مهدی

شبیه ترین قسمت این تصویر به من، بولیز هستش. البته مهدی یکی از باهوش ترین دانش آموزان کلاس هست ولی چون نفر اول بود زیاد با ریزه کاری ها آشنا نبود ولی در کل تصمیم داشت تصویری مهربون و خوش رفتار ار من نشون بده، همونطور که من سعی کردم با اونها رفتار کنم. اینکه خیلی روی بولیز وقت گذاشت و تلاش کرد که حتما راه راههای اون رو رنگ کنه گمونم حاکی از این هست که خیلی به لباس من دقیق هست و درسی که می گیرم باید این باشه که سر کلاس با لباس مناسب و درخور حضور داشته باشم.

تصور دوم:

اثر امیر حسین

امیر حسین از نظر جثه نفر اول کلاس هست و همین برتری شخصیتی قلدر مابانه به اون داده. این در حالیه که بسیار حساس، و پیرو هست. شبیه ترین قسمت این تصویر در واقعیت به من هم ریش زیر لبی هست که خیلی با دقت نقاشی کرد و رنگش کرد. خیلی سعی داشت که من رو مهربون و خوش رفتار نشون بده و این رو از نوع نقاشی چشم ها و دستی که بالا برده به نشانه Hi می شه فهمید. ضمن اینکه دماغش رو کمی افراط و تفریط به خرج داده ولی در کل نقاشی اون جزو مواردی بود که واقعا باعث شد بچه ها بخندن.

از نظر من موردی که امیر حسین دوست داشت با تصویر به من منتقل کنه، این بود که سر کلاس باهاشون مهربون باشم و امنیت احساسات رو براشون تامین کنم.

تصویر سوم:

نقاشی رضا

 رضا کم سن ترین دانش آموز کلاس هست (7 سال) و شخصیتی واقعا شیرین و جذاب داره. قیافه و نوع صحبت کردن دوست داشتنی اون هم هرچه بیشتر باعث می شه که با وجود شیطنت های بسیار زیادش اونا رو نادیده بگیرم و صرفا برای حفظ آرامش کلاس در برابر حرفها و جملات واقعا مضحکش از خنده روده بر نشم. با اینکه بسیار کم سن هست ولی بسیار شیرین سخن و باهوشه. توجه زیادی به درس نداره و دائما در حال جنگ و جدل با بغل دستی خودش هستش و اکثر واکنش های خیلی جالبی در برابر آهنگ های پخش شده از کاست داره بطوری که تا اینجا چند بار علنا وسط کلاس رقص کرده. در بیان احساساتش واقعا صادق هست و امروز بعد از تموم شدن املا خیلی صادقانه  ورقه اش رو برد و داخل سطل آشغال انداخت. بعد اینکه بهش توضیح دادم حتما نمره خوبی می گیره پشیمون شد و ورقه رو برداشت و داد من. یک نقطه خیلی ریز در این عکس شبیه من هست و اون رو هم اگر خودش نمی گفت متوجه نمی شدم. اون دندون رو که دیده می شه اینطور تعبیر کرد که وقتی می خندم دندونای ردیف جلو دیده می شه و متوجه شدم این چیزی هست که رضا و بچه ها از من می خوام. سر کلاس بشاش و خنده رو باشم. البته به تعادل!

ترجیحا ادامه مطلبی رو برای این پست نمی زارم و در پست بعدی بقیه نقاشی ها رو هم می فرستم.
موفق باشید.