چطور سر کلاس زبان موفق باشیم؟

خیلی از ماهایی که کلاس زبان می رویم، بیشتر اوقات از این شکایت می کنیم که کیفیت یادگیریمون مناسب نیست، یعنی از خودمون انتظار داریم سطحمون خیلی بالاتر از چیزی که درش هستیم باید باشه و بعبارتی دوست داریم تمام چیزهایی رو که سر کلاس بهمون تدریس می شه رو تمام و کمال دریافت کنیم. با ذکر این موضوع که یادگیری محض کار واقعا دشوار و تقریبا غیر ممکنی بنظر می رسه، روش ها و متدهایی همواره سر راه زبان آموز قرار  دارند تا بتونه حداکثر استفاده رو از کلاس ببره.

از اونجایی که من شخصا علاقه وافری به زبان در دوران زبان آموز بودنم داشتم و الان هم دارم، سعی می کردم انواع و اقسام متدها رو امتحان کنم و معمولا تنوع روش ها من رو در رسیدن به مقصودم کمک می کرد. برای مثال روشهایی که برای بخاطر سپردن و استفاده از کلمات جدید بکار گرفته می شد با روش های یادگیری قسمت های دیگر زبان متفاوت بود و معمولا نتیجه ی خوبی داشت. مخصوصا که این روز ها دارم از منظری بهتری فرایند زبان آموزی رو مشاهده می کنم و می تونم با بالا و پایین های دانش آموزا بهتر در تماس باشم قطعا ایدوئولوژی هایی رو در ذهن خودم توسعه دادم که کاملا می تونند تداعی گر یک یادگیری فول و عملی باشند.

موضوع اول در خصوص کلمات، لغات، و اصطلاحاتی هست که سر کلاس یاد می گیریم. واکنشهای متفاوتی سر کلاس ها به این مسئله نشون داده می شه. داریم در کلاس های ابتدایی که طبق عادت و سفارش مادر و پدر، دفترچه لغتی رو تهیه کردن و تمام همتشون رو گماردن تا تمام جاهای خالی اون رو پر کنند، کلمه، تلفظ و معنی فارسی!. تا جایی که می تونم و با توجه به مثل ” ترک عادت موجب … ” کم کم به دانش آموزان دوره خردسالان یاد دادم که کلا بیخیال دفتر لغت بشند و از بهترین مکان برای یادداشت کردن لغات جدید که همون حاشیه (بالای) کتابشون هست استفاده کنند. یک دفتر لغت خیلی راحت ممکن هست که گم بشه یا بخاطر عدم برنامه ریزی صحیح از نظر محتوایی کاملا بی ارزش بشه. در حالی هست که یک کتاب خیلی احتمال داره که تا همیشه پیش شما باشه و هر موقع که کتاب رو ورق می زنید کلمات مرتبط رو ببینید و در حافظتون بارگذاری کنید. جالب اینجاست که که مجازا شما یک دسته بندی منطقی هم انجام می دهید که در بحث کتب بزرگسالان راجع بهش بحث می کنم. از هر فرصتی باید برای نوشتن کلمات جدید استفاده کنید. همونطور که گفتم کتاب بهترین جا برای نوشتن کلمات هست. البته این متد زمانی کاربرد داره که شما واقعا کتابتون رو دوست داشته باشید و هر از گاهی به اون سر بزنید. در مواردی که کلمات اصطلاحا Active هستند، یعنی می تونید تصویر اونها رو در ذهنتون مجسم کنید سعی کنید با دایره لغت هرچند محدودتون اون تصویر رو به کلمات تبدیل کنید و در جلوی کلمه جدید بنویسید. فرض کنید به کلمه calculator رسیدید و متوجه شدید که معنی اون ماشین حساب هست، هرگز معنی فارسی اون رو ننویسید بلکه با جملاتی شبیه به این اون رو معنی کنید و بنویسید :
“A tool for quickly doing math” با اینکه احتمال داره معنی شما کامل نباشه، ولی حداقل می تونید یک معنی انگلیسی رو که خودتون خلق کردید براش داشته باشید، این علاوه بر اینکه کلمه calculator رو تا ابد در ذهن شما حفظ می کنه بلکه قدرت ساخت و تولید کلمات جدید رو هم به شما می ده. برعکس این موقعیت فرض کنید شما با یک کلمه Abstract یا Passive یا غیر قابل تجسم مانند یک فعل روبرو شدید مثل Handle a problem، این مجموع کلمات رو شما نمی تونید به صورت یک تصویر ثابت در ذهن خود مجسم کنید چون با توجه به Problem می شه Handle های گوناگونی رو به ذهن سپرد که نهایتا کار خیلی پیچیده می شه. معنی این اصطلاح “کنترل کردن معضلی ” می تونه ترجمه بشه که در این حالت پیشنهاد می شه از یک جمله مثال برای این استفاده بشه و اون نقطه مبهم اصطلاح رو که بنظر کلمه Handle باشه رو زیرش خط بکشید و توضیح انگلیسیش رو با دایره لغتتون یادداشت کنید مانند Control.

یه روش دیگه استفاده از فلش کارت هست. البته من شخصا با این روش زیاد موافق نیستم چون گرفتن نتیجه کامل از اون بخاطر داشتن پروسه پیچیده کمی بعید بنظر می رسه. این روز ها می بینیم که انواع اقسام فلش کارت ها رو تو TV تبلیغ می کنند و هر کودوم اون رو روشی خلاقانه و بهترین روش برای یادگیری زبان عنوان می کنند. بحثی که اینجا مطرح هست عدم ارتباط مستقیم دایره لغت با  زبان آموز-خوب-بودن هست. شما حجم عظیمی از لغات و اصطلاحات رو بدونید ولی از اونها استفاده نکنید، این به قول یکی از دوستان پشیزی ارزش نداره. ولی استفاده از فلش کارت می تونه برای امتحانات دانشجویان و کنکور و امثالهم که در بازه ای از زمان دونستن کلمات ارزش داره می تونند مفقد باشند ولی مطمئنا نیازمند صبر و حوصله و واقعا مشتاق بودن فرد به فلش کارت هستند.

هستند افرادی که در مواجه با کلمات و لغات جدید چند بار شفاها اون رو تکرار می کنند و گمون می کنند که دیگه اون رو بلد شدند. باید صریحا اعلام کنم که این روش هیچ کاربردی نداره، حداقل برای موارد دراز مدت. نوشتن کلمه، به هر عنوانی حافظه دیداری رو بکار می اندازه و این یکی از اصلی ترین عوامل این یادگیری هست. با تکرار کلمه و حفظ کردن اون در واقع دارید اون رو به حافظه کوتاه مدت خودتون می فرستید که در مواقع مورد نیاز به خودتون نهیب می زنید که این کلمه رو می دونید و نوک زبونتونه ولی معمولا فقط پوسته ای از اون رو می دونید و خود کلمه به باد فراموشی سپرده شده است.

فعلا این پست باشه برای بحث یادگیری لغات و اصطلاحات. حتما بقیه مطالب مربوطه رو هم تو پست ها بعدی قرار می دم.

موفق باشید